Begeerte heeft ons aangeraakt

Korte inhoud van Begeerte heeft ons aangeraakt

Bij de vuurwerkramp in Enschede verliest Lucas Hunthgburth zijn beste vriend. Alleen zijn werk als conservator Oude Muziekinstrumenten brengt hem enige verlichting in de periode van duisternis die daarop volgt.
Door een telefoontje van iemand die hem een zeldzaam zeventiende-eeuws klavecimbel wil laten zien, belandt de bijna veertigjarige Hunthgburth op een zekere dag in een klein Gronings gehucht. Daar trekt een stoet merkwaardige dorpsbewoners aan hem voorbij, bezoekt hij een plattelandskermis, is hij getuige van een bizarre begrafenis en zit hij aan bij een diner dat volledig uit de hand loopt.
Maar vooral maakt Hunthgburth in het dorpje kennis met een uiterst begaafde en begeerlijke klaveciniste, die de wonderbaarlijkste muziek maakt die hij ooit heeft gehoord. Een verzengende liefde bloeit op.

Lof voor Begeerte heeft ons aangeraakt

'Boordevolle roman over een rafelige liefde, onbenaderbare gekte, kluchtige familietaferelen en het leukste food fight uit de Nederlandse literatuur. Grappig, intiem en hartverscheurend.' Ewoud Kieft wederom in NRC Handelsblad
De beste boeken van 2008

'Het debuut van Bert Natter, het enthousiast geschreven Begeerte heeft ons aangeraakt, komt misschien nog het dichtst bij de totaalroman... Natter maakt de begeerte uit de titel waar, hier is iemand die wel over erotiek durft te schrijven, en dat nog goed doet ook.'
Joost de Vries, opnieuw in De Groene Amsterdammer

'Het is een tragisch verhaal, een liefdesroman, maar met zulke aparte vondsten, dat je net zo vaak tot tranen geroerd bent als tot lachen geneigd. Een fantastisch mooi debuut.'
Marjo op Leestafel

'Een bijzonder, tragi-komisch, mooi boek. Voor mij een kanshebber voor de debutantenprijs.'
Dettie op Leestafel

'Een voor de lezer uiterst stimulerende roman... Voor elk wat wils. Zeer goed gedaan, Bert.'
Herman Brusselmans in Playboy

'Sinds Heere Heeresma's Han de Wit gaat in ontwikkelingshulp ben ik in de Nederlandse letteren niet zo'n fantastisch gevoel voor humor tegengekomen. Gortdroog. En loodzwaar leunend op de peilloze triestheid van het alledaags bestaan.'
Ivo Weyel, 'Logboek van een lezer' in Esquire

'Sierlijk debuteren doe je zo: Begeerte heeft ons aangeraakt is wat je noemt een uitstekend debuut: goed geschreven, overal besproken, derde druk inmiddels, bijna vierduizend exemplaren verkocht, voor drie prijzen genomineerd en veel lezingen.'
Joep van Ruiten in Dagblad van het Noorden en Woest en Ledig

'De roman heeft een allure alsof Natter al jaren meedraait en een gevestigd auteur is.'
Fleur Speet in Het Financieele Dagblad

'Het is lang geleden dat ik zo'n denderend goede roman van vaderlandse bodem las! Je verveelt je geen moment met dit waanzinnige verhaal, waarin ook nog eens de nodige (ook letterlijk) humor is verwerkt. Lezen, dit boek! Nu.'
Fabian Stolk (docent Moderne Nederlandse Letterkunde aan de Universiteit van Utrecht) op zijn weblog Klasse

'Natter is al met al de eerste romancier die een dramatische mijlpaal uit de geschiedenis van Nederland succesvol heeft vormgegeven in de Nederlandse literatuur. Zijn superieure schrijfstijl en niets anders trekt te lezer moeiteloos door het verhaal heen. Orpheus en Euridyce à la Bert Natter - Harry Mulisch, eat your heart out.'
Jan Zandbergen in HP/De Tijd

'De vuurwerkramp in Enschede vormt de bizarre achtergrond van een roman over begeerte, hebzucht, wellust, trots, liefde, dood en hartstocht voor muziek. Natter geeft prachtige en hilarische beschrijvingen van zijn personages en de absurde omstandigheden, waarin zij terecht zijn gekomen. Een overladen debuut, maar het blijft boeien van het begin tot het eind.' Mieske van Eck in Het Parool

'Een drama dat felliniaanse trekjes kent, maar uiteindelijk eindigt met de voeten in de Hollandse klei. Een knappe prestatie. Natter, van begin tot eind heer en meester over zijn materie, weet nog een goed gecomponeerd verhaal te vertellen ook. Thrillerachtige elementen zorgen voor de broodnodige vaart. Passie, geheimen, hunkering en hebberigheid: het is allemaal aanwezig. Humor, ernst en verstrooiing gaan mooi hand in hand in dit knappe debuut.'
Lies Schut in De Telegraaf

'Voor de debutant beweegt hij heel soepel heen en weer tussen heden en verleden; hij houdt de touwtjes mooi strak in handen en schrijft muzikale zinnen. Lees het!'
Ingrid Hoogervorst in de Tros Nieuwsshow

'Ik heb er nu vijftig pagina's in gelezen en het terzijde gelegd. Het beste bewaar je voor de finale, heb ik ooit geleerd, toen de begeerte mij nog niet had aangeraakt. Het beste boek lees je op vakantie als laatste. Af en toe kan ik bovendien aan Bert Natter in Roermond denken. En hoe hij die aktentas opende, en hoe die geur van het nieuwe er uit opsteeg. Tegen alle verdrukking in worden er altijd maar weer mooie dingen gemaakt, zo ruikt die geur. Koopt allen dit boek, en snuif die geur op.'
Martin Bril in de Volkskrant.

'Uit de manier waarop hij Dido het verhaal in schrijft, blijkt Natters feilloze beheersing als romanschrijver (...) Natter kiest voor een trage opbouw, waarin verschillende verhaallijnen al terloops zijn klaargelegd als het verhaal echt op stoom komt. En dat doet het, de tweede helft is humoristisch, warmbloedig, spannend en tragisch.'
Ewoud Kieft in NRC Handelsblad

'Als deze recensent debutantenprijzen uit mocht delen, dan wist hij het wel (...) Natter heeft ons aangeraakt.' ****
Daan Stoffelsen op Recensieweb

'Een ouderwets verhaal met een kop en een staart én een zinderende liefde.'
Jasper Henderson in Uitgelezen

'Hoe moet je het zeggen als je een boek in één keer zonder op de tijd te letten, zonder koffie te zetten of wc-bezoek, enfin in één ruk uitleest? Het overkwam me bij Bert Natters romandebuut Begeerte heeft ons aangeraakt.'
Atte Jongstra in de Leeuwarder Courant

'Een vlot en tragikomisch verteld verhaal met een stoet bonte personages.'
L.A.A. Kruse voor NBD/Biblion

'Natter heeft een prachtig debuut afgeleverd dat leest als een spannende thriller ... Het boek zindert van spanning (ja, ook seksueel) en zelfs een stukje humor ontbreekt niet.' ****
Christie Hofmeester in Trajectum

‘Een boek vol lust en erotiek, slapstick en grappen en tegelijkertijd doortrokken van een prachtige zwaarmoedigheid.’
Anton de Goede in De Avonden

‘Een bomvol boek, waar het enthousiasme
van de schrijver op elke pagina zichtbaar is.’
Joost de Vries in De Groene Amsterdammer

‘Een debuut van formaat.’
Susan Smit in Goedemorgen Nederland

‘Werkelijk prachtig geschreven.’ *****
Lotte de Wit in Boek

‘Een kleurrijke roman over een onontdekt virginaal.’
Pauline Schenck in Het Clavecimbel

Boekverkopers over Begeerte heeft ons aangeraakt

'Met zijn geweldige debuutroman heeft oud-uitgever Bert Natter in ieder geval mij aangeraakt. Na de fantastische eerste zin ontvouwt het boek zich als een tragikomedie die mij deed lachen en huilen.'
José van Het Boekeneiland in Purmerend

'Het komt niet vaak voor dat een debuutroman je overdondert. Die van Bert Natter doet dat zeker. Een schitterend en zeer soepel geschreven verhaal dat je nog lang bij blijft.'
Kennemer Boekhandel in Haarlem

‘Beschrijvingen van Enschede en de ramp zelf, maar ook van personen en situaties komen erg overtuigend over. Er valt ondanks alle dramatische gebeurtenissen, ook nog veel te lachen.’
Erik Hoekstra van Boekhandel Broekhuis in Enschede

'Geestig, spannend en tragisch, en nog erg goed geschreven ook.'
Herm Pol van Athenaeum Boekhandel in Amsterdam

'Met geen enkel ander boek te vergelijken.’
Arno Koek van Boekhandel Blokker in Heemstede

‘Ik heb het in één ruk uitgelezen en ik ga het nog een keer lezen.’
Ric Beerens van Selexyz Gianotten in Breda

‘Na de fantastische eerste zin ontvouwt het verhaal in dit boek zich als een tragikomedie van Homerische proporties.’
Jasper Witteveen van Boekhandel Bouwman in De Bilt

'Een mooi, verrassend, soms vreemd debuut. Leest als een film!'
Martha Baalbergen van Boekhandel Van der Meer in Noordwijk

Fragment uit Begeerte heeft ons aangeraakt

Luister tijdens het lezen op youtube naar het liedje dat Lucas en Dido horen.

Met een bijna in vergetelheid geraakte beweging liet je de naald op de plaat landen. Uit de hoorn die ingebouwd was in de kast, hoorde ik geruis en gekraak, waaruit een wollige piano opsteeg en daarna een stem die klonk als gedempt licht, als een wolk die voor de maan schuift. Door de naam dacht ik dat het een man zou zijn, ook al had ik op de hoes een vrouw gezien en had jij me net verteld dat het een vrouw was. Everytime we say goodbye, I die a little, zong ze en ze deed dat alsof de opname nog niet was begonnen, alsof de microfoon niet was ingeschakeld, de band niet liep, de sigaret nog brandde, het rode licht boven de studiodeur niet scheen: on air. Ze zong alsof niemand luisterde, alsof ze alleen wat achter de vleugel zat te pingelen en te zingelen. Everytime we say goodbye, I wonder why a little, why the gods above me, who must be in the know, think so little of me, they allow you to go. Lange noten en een stem met een natuurlijk vibrato en een geweldige dictie – een stem die zelfs een dove kon voelen. When you’re near, there’s such an air of spring about it, I can hear a lark somewhere, begin to sing about it. We hoorden hoe alles in één adem veranderde, als iemand die aan het rennen is en ineens stilstaat en zich omdraait. There’s no love song finer, but how strange the change from major to minor, everytime we say goodbye. De overgang van samenzijn naar eenzaamheid werd zelden beter weergegeven dan in die twee muziektermen: van majeur naar mineur. Na een bescheiden gitaarsolo ging ze verder en weer veranderde alles. There’s no love song finer, but how strange the change from major to minor, everytime we say goodbye. Everytime we say goodbye. Dan weer geruis, gekraak en toen je de naald optilde de stilte waar alles mee begonnen was.
Ik slikte en keek naar je. Een traan maakte een donker vlekje op je rode shirt. Je wreef het spoor van je wang weg en lachte met vochtige ogen. Ik wist niet waarom ik met een onbekende stond te huilen. Om jouw moeder, mijn vriend, jouw vader? Om de muziek die we gehoord hadden? Nee, de tranen kondigden aan wat ons te wachten stond.
Alles was voorbij op het moment dat Dembeck zingend de salon binnenkwam: ‘Waar is de slinger van die ouwe grammofoon? Waar is die slinger? Waar zou die zijhijhijn? Lekker plaatjes aan het draaien, jongelui?’
Ik haalde mijn arm langs mijn gezicht en keek naar buiten. Jij droogde je ogen zonder ze te verstoppen. Ik hoopte dat Dembeck je gauw met je naam aan zou spreken.